Waarom kreeg generaal Montgomery vaak de voorkeur op generaal Patton?

Cool , 19 jaar
22 mei 2014


Generaal Montgomery heeft wel generaal Rommel verslagen in de slag om El Alamein, maar met Operatie Market Garden heeft hij toch een enorme flater begaan, wat het leven kostte aan minstens 8000 Britse soldaten (naast de Amerikaanse slachtoffers en andere troepen die deelnamen aan deze operatie 0). Dat terwijl Generaal Patton al bijna in Lotharingen was.

Zijn rivaliteit met Patton zorgde er ook voor dat hij veel risico's nam door zich te willen bewijzen. Operatie Market Garden, zoals eerder gezegd is hier zo'n voorbeeld van. Maar ook de verovering in Sicilië duurde bij hem veel langer dan bij Generaal Patton.

Hij kreeg ook met zijn verovering van Caen kritiek doordat het vele levens kostte.

Toch kreeg Montgomery vaak de voorkeur op Patton, terwijl de Duitsers generaal Patton als één van de meest bedreigende geallieerde generaal zagen.

Daarop volgend - los van Montgomery - mocht Patton na zijn doorbraak door de Duitse linies in Bastogne en zijn verdere terreinwinst op de Duitsers niet doorzetten door de afspraken in de conferentie van Jalta. Waarom gaven de geallieerden ook zoveel toe aan de Sovjet-Unie, waarom mocht Patton weer niet zijn acties uitvoeren?

Antwoord

Het klopt dat Bernard Montgomery een andere stijl van oorlogsvoeren had dan zijn Amerikaanse collega's: hij wilde de vijand uit balans brengen en in de val lokken, eerder dan een soort Blitzkrieg te voeren met massale voorwaartse offensieven. Hij kreeg daarom het verwijt te traag te zijn, en de oorlog te willen winnen door zich terug te trekken. Operation Market Garden (A Bridge too Far) was een ongewoon risico voor hem, dat faliekant afliep. Liever spaarde hij zijn troepen en materieel tot de vijand risico's nam. Patton kopieerde de Duitse Blitzkrieg met lange, gedurfde en snelle opmarsen van pantzertroepen waarbij zijn logistieke bevoorrading tot het uiterste werd gerekt. Rommel noemde hem de 'geallieerde Guderian'.

De verwijten aan het adres van Montgomery over de Siciliaanse campagne en de Zak van Falaise zijn niet helemaal terecht.

  • De 'Race to Messina' tussen Amerikaanse en Britse troepen tijdens de invasie van Sicilië was voornamelijk een vrucht van Patton's verbeelding. De Britse troepen, die het oostelijk deel van het eiland moesten veroveren, troffen de hardste weerstand van de Italiaanse en Duitse troepen die zich langs die zijde terugtrokken naar het Italiaanse vasteland, terwijl de Amerikaanse troepen in het westelijk deel weinig tegenstand ondervonden. Montgomery kon opscheppen, maar Patton kon dat nog beter.
  • De kritiek op Montgomery bij de slag op Caen (Falaise Pocket) kwam enkel uit de hoek van de Amerikaanse legerleiding, en voornamelijk van de generaals Bradley en Patton. Op een week tijd werd bijna het volledige Zevende Leger, zowat alle Duitse troepen in Noord-Frankrijk, ingesloten en verslagen. De kritiek luidde dat de Britten en Canadezen niet snel genoeg de laatste uitweg van de val hadden afgesloten, zodat toch nog 20 tot 40.000 Duitse troepen zijn ontsnapt (van het totaal van ongeveer 500.000, waarvan ongeveer de helft zou sneuvelen in een vreselijk bloedbad). Amerikanen (Bradley en Patton) vormden een zuidelijke grijparm errond en de Britten (Montgomery en Crerar) een noordelijke. De val klapte redelijk goed dicht, hoewel er dus wel twee dagen lang rond Argentan een lek was ('a trap with a gap'). Bradley had verkeerde inlichtingen dat het gros van het Duitse leger al ontsnapt zou zijn, en verbood zijn collega Patton om nog verder noordelijk op te trekken uit vrees voor een Duitse tegenaanval vanuit het oosten. Beide Amerikanen schoven later de schuld naar Montgomery, die op dat ogenblik met mindere troepen tegen een sterke tegenstand van SS pantzers en valschermjagers in zuidelijke richting vocht.

De beslissing over welke generaals welke strategische doelen kreeg, lag trouwens sinds september 1944 bij een Amerikaan, Eisenhower. Hoewel die generaals allemaal moeilijke karakters hadden, lag Patton door zijn wilde, tactloze en arrogante stijl wel erg vaak overhoop met het Supreme Command. Waar Montgomery zijn troepen kon begeesteren, werd Patton tijdelijk van zijn commando ontheven wegens handgemeen met zijn getraumatiseerde ondergeschikten, en schoffeerde hij familieleden van gesneuvelden. Bradley kon helemaal niet met Patton overweg, net als de nieuwe Amerikaanse president Truman. Patton ondernam ook acties die niet goed afliepen, zoals het beleg van Metz (hij had de stad veel sneller kunnen innemen, of kunnen passeren om de Duitse troepenopbouw voor het Ardennenoffensief in te sluiten) en de rampzalige raid op het krijgsgevangenenkamp waar zijn schoonzoon gevangen zat (Task Force Baum). In Jalta waren al de grote lijnen van het na-oorlogse Europa verdeeld, maar het praktische leggen van het 'IJzeren Gordijn' was een werk van Eisenhower, die vooral een zo recht mogelijke lijn nastreefde en geen conflicten met de Sovjectopmars wilde.

De eigengereidheid van Patton en de bedaarde efficiëntie van Montgomery typeerden ook de slotoffensieven van beide veldheren. Montgomery moest verhinderen dat Sovjettroepen tot Denemarken konden reiken, door eerder Hamburg, Bremen en Rostock in te nemen en daarna te beveiligen zonder verder offensief. Hetgeen hij ook deed, en en passant het laatste grote Duitse leger op de Lunebürger Heide zonder grote strijd insloot. Patton hoorde dat Eisenhouwer Berlijn overliet aan de Sovjetunie, en deed uit woede nog een laatste uitval richting Praag, die strandde in Pilzen (en trouwens de historische achtergrond vormt voor het mooie stripverhaal 'La Guerre d'Alan', over de herinneringen van een Amerikaanse korporaal in het Zevende Leger van Patton).

 

Reacties op dit antwoord

  • 30/05/2014 - Cool  (vraagsteller)

    Bedankt voor het uitgebreide antwoord, heb nu een nieuw zicht over beide generaals en de situaties.

Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.

Zoek andere vragen

© 2008-2020
Ik heb een vraag wordt gecoördineerd door het
Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen