WO I: Triple Alliantie en Triple Entente:waarom stapte Italië over van het ene bondgenootschap, naar het andere?

Lore, 17 jaar
20 februari 2012

Ik heb ergens gelezen dat doordat Frankrijk Tunesië had geannexeerd, Italië zich bij de Centralen voegde, vlak voor de Eerste Wereldoorlog. Klopt dat? Wanneer werd Tunesië dan geannexeerd door Frankrijk? Sloot Italië zich dan bij de Triple Alliantie aan om Frankrijk te isoleren, zoals Bismarck dat trachtte te doen? Nu was er een zwakke schakel in dat verbond (in de Triple Alliantie): Oostenrijk en Italië hadden van oudsher geen erg vriendschappelijke band, er was zelfs sprake van wantrouwen. Was dat dan omdat Oostenrijk na het Congres van Wenen over de Italiaanse staatjes heerste? Of zijn er nog andere redenen? Het wantrouwen tussen Oostenrijk-Italië werkte een toenadering van Frankrijk-Italië in de hand, in 1902 hadden ze al een neutraliteitsovereenkomst, nadat ze hun koloniale geschillen bijgelegd hadden. Italië verliet de Triple Alliantie toen WO I uitbrak. Op wikipedia staat: Italië verliet de bond toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak want de Driebond (Triple Alliantie) stelde dat militaire hulp gegeven zou worden indien één der drie naties aangevallen zou worden; wat niet gebeurde want Duitsland víel aan. Italië liep over naar de Triple Entente, omdat zij de Italianen meer 'beloning' bood, waaronder meer land en koloniën. Was dat zo, dat de Italianen enkel overliepen naar de Triple Entente,om de beloning, waren er geen meerdere redenen,die neutraliteitsovereenkomst met Frankrijk bv.? Vroeger (na het Congres van Wenen) hadden de Fransen de Italianen toch geholpen om de Oostenrijkers te verdrijven, zodat Italië een onafhankelijke staat werd?

Antwoord

Beste Lore,

Het verbaasde me dat niemand al had geantwoord, op jouw nochtans goede vraag. Misschien omdat je zelf al het antwoord aangeeft?

Italië was inderdaad het minst overtuigde lid van de Trple Alliantie, het verbond tussen Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en Italië voor de Eerste Wereldoorlog.

Bij de start van dat verdrag, in 1882, trad Italië met een gemengde agenda toe. De voornaamste motivatie was dat het land, dat rond 1860 stevig was eengemaakt, koloniale ambities kreeg en daardoor in concurrentie kwam met Frankrijk. Frankrijk bezette in bijvoorbeeld in 1881 Tunesië, waar Italië ook een oog op had. Dat bleek ook gewoon uit de voorwaarden van het verdrag: de drie landen spraken af elkaar te zullen helpen bij een aanval door minimaal twee andere landen, maar Italië en Duitsland preciseerden dat indien zijzelf door enkel Frankrijk werden aangevallen, dat al voldoende moest zijn om elkaar te hulp te schieten. Ook was er de druk bij simpelweg alle Europese landen om zich aan te sluiten bij een grote verdedigingsalliantie. Maar er was ook tegenzin, voornamelijk omdat er in Italië in de periode 1848-1866 Italianen tot drie keer toe Oostenrijkse legers hadden bevochten. Sommige Italianen, de Irredentisten, betwistten ook tijdens de Triple Alliantie de Oostenrijkse heerschappij over grensgebieden met Italiaanstaligen, zoals Zuid-Tirol, Dalmatië en Triëste. Italië sloot zich aan omwille van Frankrijk, en ondanks Oostenrijk.

Italië toonde zich ook het minst enthousiaste lid van de Alliantie. In 1902 liet het in een geheime verdragen met Frankrijk of Groot-Britannië weten dat het nooit tegen die naties zou vechten, ondanks de Alliantie. In 1911-1912 voerde Italië oorlog met het Turks-Ottomaanse leger over Libië (dat het ook veroverde), hoewel Turkije op dat moment een bondgenoot van Duitsland was. In 1914 nog bevestigde Italië haar lidmaatschap van de Alliantie, maar toen even later het vechten echt uitbrak, trok het land zich terug met als argument dat het een verdedigingsverdrag betrof, en dat haar voormalige bondgenoten Duitsland en Oostenrijk-Hongarije in de aanval waren gegaan. In april 1915 tekende Italië het geheime verdrag van Londen, waardoor het toetrad tot de Triple Entente in ruil voor de grensgebieden met Oostenrijk en voor Afrikaanse kolonies. In mei 1915 verklaarde Italië de oorlog aan Oostenrijk, in augustus 1916 aan Duitsland. Bij de vredesonderhandelingen in Versailles, na de oorlog, bleek de beloning voor dat overlopen veel kleiner dan verwacht, omdat de Amerikanen het Verdrag van Londen niet erkenden. Gebieden in Kroatië, Slovenië, Albanië en Montenegro kwamen niet in Italiaanse maar Slavische handen, en van de droom van bijkomende Afrikaanse kolonies kwam niets in huis, tot Italiaanse fascisten in de jaren 1930 met veroveringstochten begonnen.

Reacties op dit antwoord

Er zijn nog geen reacties op deze vraag.

Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.

Zoek andere vragen

© 2008-2019
Ik heb een vraag wordt gecoördineerd door het
Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen