Waarom bestaat er geen standaard voor zwakstroomtoepassingen zoals die wel bestaat voor het 220V-netwerk?

Antwoord

Beste Remi,

Het eerste probleem is dat elektronische apparaten op zwakstroom meestal een verschillende spanning nodig hebben, dit is afhankelijk van hoe de interne schakeling is opgebouwd. Een GSM met een lithium batterij heeft een andere spanning nodig dan een oplaadbare scheermachine bijvoorbeeld.
Men zou natuurlijk een bepaalde spanning kunnen afspreken maar dan zou die in het toestel moeten omgezet worden naar de juiste spanning wat het terug duurder, complexer en zwaarder maakt.
Toestellen op 230V hebben dat probleem niet omdat het enerzijds op die spanning is berekend (bv. iets met een motor in) of anderzijds de 230V intern wordt omgezet naar de gewenste zwakstroom (de adapter is in feite ingebouwd).

Het tweede probleem is de verdeling van een lage spanning. 230V kan men probleemloos verdelen door een volledig huis. Door de aard van de (koper)leidingen zal het spanningsverlies beperkt blijven tot een aantal volt.
Een voorbeeld: aan de verdeler meet je 230V, aan de elektriche boiler in de keuken meet je 225V. Dit is een verlies van enkele procent. Het toestel zal echter nog probleemloos werken.
Het spanningsverlies is enkel afhankelijk van de stroom door de leidingen en niet van de spanning zelf.
Wanneer we dus in ons huis bijvoorbeeld 12V zouden willen verdelen en met dezelfde leidingen en stroomverbruik zouden zitten als met dat van de boiler dan zou het verlies ook 5V zijn, hier is dit dus al heel wat groter. Als we 5V zouden willen verdelen dan zou er niets meer van over schieten.
Om deze reden wordt de elektriciteit van de centrale ook via hoogspanningsleidingen verdeeld over het land om het verlies te beperken.
Dus hoe langer men een hoge spanning kan aanhouden tot aan het toestel, hoe minder het verlies. De lengte van de draad na een adapter van een toestel is dan meestal ook beperkt.

Met vriendelijke groet.