Antwoord
Zwarte gaten zien als 'stofzuigers' is misschien wat misleidend. Indien de zon - met haar massa - een straal van minder dan 3 km had in plaats van de 700 duizend km van nu, dan was ze ook een zwart gat, maar haar zwaartekracht op ons zou exact dezelfde zijn als nu, en we zouden er rond blijven draaien net als nu, zij het altijd in het donker. Grote zwarte gaten zijn wel gevaarlijk: door hun sterke getijdenkracht breken ze alles op wat te dichtbij komt, en dan wordt wel veel materie opgeslorpt.
Een echt groot zwart gat in ons melkwegstelsel is er maar een: het centrale zwarte gat met een massa van om en bij 3 miljoen zonnemassa's. Het bevindt zich op meer dan 30 duizend lichtjaar van ons, en veel dichter dan dat komen we nooit, toch zeker niet vooraleer de zon vergaan is.
De meeste andere zwarte gaten in onze Melkweg (voor zover we weten, uiteraard) hebben typisch massa's van een tiental zonsmassa's. Ze zijn de overblijfselen van sterren van grote massa. De kans om er een van nabij te ontmoeten, is dus vergelijkbaar met de kans dat we een ster van grote massa tegenkomen. Die kans is heel erg klein: sterren staan gemiddeld heel erg ver van elkaar, en bovendien er zijn relatief weinig van grote massa. Als je de dichtheid aan sterren in de omgeving van de zon bekijkt, en de relatieve snelheden van sterren, dan kan je berekenen hoelang het gemiddeld duurt vooraleer een andere ster (van willekeurige massa) zo dicht bij ons komt dat ze de beweging van de zon ernstig beïnvloedt (technisch: de potentiële energie bij het impact wordt groter dan de kinetische energie). Je vindt dan dat je zowat 1000 maal de huidige leeftijd van het heelal moet wachten. Voor een botsing met een zwart gat (zoveel zeldzamer dan gewone sterren) mag je dat gerust met nog enkele grootteordes vermenigvuldigen. Kans is erg klein dus.
Reacties op dit antwoord
Er zijn nog geen reacties op deze vraag.
Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.
