Antwoord
Wetenschappers zijn inderdaad al decennia lang bezig met onderzoek naar kunstmatige fotosynthese.
De fotosynthese bestaat uit twee delen. Een energieproducerend (waterstof) en een voedselproducerend (glucose) deel.
Recent hebben ze een grote doorbraak gemaakt in de eerste fase van de fotosynthese (lichtafhankelijke fase) door het gebruik van een betere katalysator. Dit proces splitst water met behulp van lichtenergie in waterstof en zuurstof. De zo geproduceerde waterstof kan gebruikt worden als propere energiebron.
In de tweede (lichtonafhankelijke) fase van de fotosynthese wordt CO2 en waterstof omgezet in glucose (suikers). Deze fase is echter moeilijker kunstmatig na te bootsen. Dit proces is namelijk een meervoudig electronensysteem waarbij meerdere electronen gelijktijdig nodig zijn om voldoende energie vrij te maken voor de synthese van glucose. Dit is tot nu toe het grote probleem bij kunstmatige fotosynthese. Zo'n systeem heeft een electron donor en ontvanger nodig en momenteel beschikken ze enkel over enkelvoudige electronen uitwisselaar.
Recent werd echter grote vooruitgang geboekt door de ontdekking van een nanotube die als ontvanger dienst kan doen. De eventuele koppeling van NADP (aanwezig in de chloroplasten van planten) op deze nanotube zou een meervoudig electronensysteem kunnen vormen. Invallend licht zou zo NADP kunnen omzetten in NADPH, en CO2 fixeren om glucose te vormen, het eindproduct van de fotosynthese.
Kunstmatige fotosynthese zou helpen in het verminderen van de CO2 in de lucht, zou fossiele brandstoffen overbodig maken en "watervrije" voedselproductie mogelijk maken.
Reacties op dit antwoord
Er zijn nog geen reacties op deze vraag.
Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.
