Wat is de rol van de gluconeogenese en van de pentose-P-weg bij insuline secretie en/of resistentie?

Antwoord

In gezonde omstandigheden geeft insuline het signaal aan de lever (in hoofdzaak) om te stoppen met gluconeogenese en het aanwezige glucose op te slaan (glycogeen) en ook om lipiden op te slaan. 

Bij insulineresistentie reageren cellen (en dan vooral cellen van de lever) minder of niet op insuline. Dit leidt tot een toegenomen gluconeogenesis en dus een hyperglycemie en diabetes type 2 met al zijn complicaties. Paradoxaal kan de lever nog wel reageren op glucose wat betreft vetproductie en deze los te laten in het bloed met een verhoogd risico op hart- en vaatziekten. 

Via de pentosefosfaat-weg wordt NADPH gemaakt. Deze stof neutraliseert de zuurstofradicalen (via het enzym glutathionereductase). Bij insulineresistentie wordt dit systeem ontregeld, wat de oxidatieve stress (door de vrije zuurstofradicalen) verhoogt en de verdere werking van insuline verstoort. Overgewicht en chronische inflammatie werken dit in de hand

Bij een overgewicht en diabetes wordt door een overmaat aan glucose en vrije vetzuren meer substraat gedreven naar de pentosefosfaat weg. Hierdoor wordt meer NADPH aangemaakt. Paradoxaal genoeg kan een overmaat aan NADPH (vooral in aanwezigheid van inflammatie) leiden tot een toename aan zuurstofradicalen in vetcellen en macrofagen (aan bepaald type witte bloedcel). Inflammatie, vrije zuurstofradicalen en insulineresistentie werken dus op elkaar in.