Zijn de Nederlandse slachtoffers van de Septemberdagen tijdens de Belgische Revolutie ooit teruggevonden?

Antwoord

Dag Willem,

De buurt (vandaag Surlet de Chokierplein en Madouplein) is al sinds het midden van de 19de eeuw erg grondig verbouwd, met o.a. het graven van spoorwegtunnels en later metrotunnels, zodat de menselijke resten vermoedelijk al sinds de jaren 1880 of vroeger zijn verwijderd.

De wijk tegen de Leuvensepoort heette Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuw en was in de eerste helft van de 19de eeuw een erg drukke arbeidersbuurt met kronkelende straatjes, die vaak doodliepen. Vanaf 1874 vond er een enorme stadsvernieuwing plaats, met grote onteigeningen, en veranderde de naam in Noord-Oostwijk. Het stratenpatroon werd met de meetlat hertekend, en de pleinen en straten kregen nieuwe namen die verwezen naar de Belgische onafhankelijkheidsstrijd: Revolutiestraat, Congresstraat, Voorlopig Bewindstraat, Barricadenplein, Drukpersstraat, Verenigingsstraat, Eredienststraat, Onderrichtstraat. Onofficieel werd het dan ook de Quartier des Libertés, of de Vrijheidswijk genoemd. 

De middeleeuwse Leuvensepoort was al in 1783-1784 afgebroken, maar er stond wel tussen 1823 en 1860 een octrooipoort, eigenlijk een halfrond plein (vandaag Madouplein) met twee achthoekige neoclassicistische paviljoentjes die met een ijzeren hek de stad afsloten. Hier werd wellicht het massagraf met gesneuvelden uit het Nederlandse leger aangelegd. Na de stadsvernieuwing van 1874-1887 was er een tweede grote transformatiegolf in het midden van de 20ste eeuw, met o.a. de aanleg van de kleine ring met de Madoutunnel (1959), de bouw van grote kantoorgebouwen zoals de Madoutoren (1960) en de metrolijn 2 met ondergronds station Madou (1970). In die perioden was het archeologisch toezicht op bouwwerven lang niet zo streng.