Het percentage CO2 is zowel oorzaak als gevolg van opwarming. Warm oceaanwater stoot namelijk CO2 af. Hoe zit dit nu?

Jart, 69 jaar
13 december 2022

Klimaatsceptici zeggen dat het CO2-percentage in de lucht voor een groot deel bepaald wordt door de temperatuur van het zeewater. Een hoge temperatuur zorgt ervoor dat CO2 afgegeven wordt door de zee. Bij een lage temperatuur is er per definitie weinig CO2 in de lucht. Het percentage CO2 in de lucht is dus zowel oorzaak als gevolg van opwarming. (Don Easterbrook, Evidence based Climate Science, Elsevier 2016 pag 166,167). Ik zou graag meer helderheid krijgen over deze informatie. Zie verder mijn artikel Klimaatverandering in geologisch perspectief onder diverse artikelen in www.jartvoortman.be.

Antwoord

Beste Jart

Het klopt op zich dat er meer CO2 in koud water oplost dan in warm water, als verder alles gelijk is. Echter, de hoeveelheid opgeloste CO2 in de oceanen hangt o.a. sterk af van de concentratie van CO2 in de atmosfeer. Als de atmosferische concentratie stijgt, lost er automatisch meer CO2 op in oceaanwater en stijgen de CO2-concentraties. Dit proces heeft er mede voor gezorgd dat de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer sinds het begin van de industriële revolutie slechts met 140 ppm is gestegen en niet met het dubbele. Ongeveer de helft van alle door de mens toegevoegde CO2 werd dus opgenomen door de oceanen en dat lijkt op het eerste zicht wel prettig, want anders zou de aardse temperatuur nog meer gestegen zijn. Het heeft echter ook nadelige effecten, zoals een hogere zuurgraad (iets lagere pH) van het oceaanwater, dat een probleem vormt voor mariene ecosystemen – dit wordt volop onderzocht.  

De oceanen zijn echter geen grote bak stilstaand water, maar een zeer dynamisch systeem van zeestromingen, met regionale sinks en sources van CO2. Daar waar oppervlaktewater afkoelt en naar de diepzee zakt is sprake van een sink, daar waar diepzee water naar de oppervlakte komt vormt zich juist een bron van (oververzadigd) CO2. En dan is er nog de biologie van de oceanen die het allemaal nog veel complexer maakt. Hoge productie van plantaardig plankton resulteert in een afname van de CO2-concentratie (vooral in het voorjaar) terwijl de afbraak van dood plankton in dieper water dan weer tot een CO2-toename in dat diepe water leidt. De oceanen zijn de laatste 100 jaar ongeveer 1 graad warmer geworden, maar ondanks deze (beperkte) toename is de CO2 concentratie van de oceanen alleen maar gestegen.  

Met simpele benaderingen zoals die in het boek van ‘klimaatskepticus’ DJ Easterbrook geëtaleerd worden, gaan we nooit begrijpen hoe onze leefomgeving momenteel verandert. Zijn hardnekkige vergelijkingen van de klimaattrend van de laatste twee decennia met het extreme El-Nino jaar 1998 maken duidelijk dat hij niet zozeer een klimaatscepticus is maar gewoon een onversneden ‘klimaatontkenner’. Figuur 1.2 op p.6 van zijn boek spreekt boekdelen: “No global warming for 18 years and 9 months” in vette paarse letters. 1998 is een heel bewust gekozen ijkpunt voor allerhande klimaatontkenners die het graag simpel houden en een vergelijking tussen appels (normale jaren) en peren (El-Nino jaren) handig misbruiken.

Het is overigens wel zeer zorgwekkend dat het warme El-Nino jaar 1998 tegenwoordig een relatief koel jaar genoemd kan worden. Uitgerekend in het jaar dat het boek van Easterbrook uitkwam bleek zijn stelling passé. In alle jaren sinds 2015 was de gemiddelde aardse temperatuur duidelijk hoger (>0,2OC) dan in 1998, met als uitschieter het jaar 2016. Dat jaar was niet toevallig ook een El-Nino jaar. 1998 heeft na bijna twintig jaar trouwe dienst dus afgedaan als ideaal ijkpunt voor de ontkenningsindustrie. 2016 zal misschien nu (2023) als de nieuwe strohalm vormen waaraan de klimaatontkenners zich krampachtig vasthouden, zeker als het plateau rechts van 2016 in het staafdiagram van het NOOA zich nog een paar jaartjes doorzet – tot het volgende extreme El-Nino jaar?

Reacties op dit antwoord

  • 13/03/2023 - Jart (vraagsteller)

    Ik ben bijzonder blij met deze reactie!! Het is moeilijk om als buitenstaander de wetenschappelijke argumentatie van klimaatverandering te doorgronden. Ik heb het geprobeerd, want gewoon meezwemmen met de stroom bij zo'n onderwerp is niet gepast. Ik zal deze reactie doorgeven aan een energie-expert die sceptisch is over de mainstreamvisie op klimaatverandering. Ik ben met hem in gesprek. Nogmaals bedankt voor de moeite! Samenvattend: u zegt dus dat de temperatuur van de Oceaan niet zo'n belangrijke factor is ten opzichte van het promillage aan CO2 dat in de lucht aanwezig is. Hoe is die verhouding precies? Of is dat moeilijk te zeggen? Dankuwel!

  • 13/03/2023 - Jart (vraagsteller)

    Ik ben bijzonder blij met deze reactie!! Het is moeilijk om als buitenstaander de wetenschappelijke argumentatie van klimaatverandering te doorgronden. Ik heb het geprobeerd, want gewoon meezwemmen met de stroom bij zo'n onderwerp is niet gepast. Ik zal deze reactie doorgeven aan een energie-expert die sceptisch is over de mainstreamvisie op klimaatverandering. Ik ben met hem in gesprek. Nogmaals bedankt voor de moeite! Samenvattend: u zegt dus dat de temperatuur van de Oceaan niet zo'n belangrijke factor is ten opzichte van het promillage aan CO2 dat in de lucht aanwezig is. Hoe is die verhouding precies? Of is dat moeilijk te zeggen? Dankuwel!

  • 14/03/2023 - Jart (vraagsteller)

    Jart, de invloed van de temperatuur van het zeewater oppervlak op het CO2 gehalte in de atmosfeer is vrij goed bekend: ca. 4% per graad C dat het zeewater warmer wordt. Als het CO2 gehalte rond 280 ppmv was gedurende de Kleine IJstijd (ca. 1600) dan zou dat nu rond 295 ppmv moeten zijn. Gezien we nu rond 415 ppmv zitten en de mens ongeveer 2 keer zo veel CO2 heeft uitgestoten als die extra toename, is de mens verantwoordelijk voor het overgrote deel van de toename, meer dan 90%...

Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.

Zoek andere vragen

© 2008-2023
Ik heb een vraag wordt gecoördineerd door EOS vzw