Hoe komt het dat het binnenste van de aarde blijft gloeien (en al ontzettend lang) zonder dat er brandstof wordt toegevoegd?

Antwoord

De inwendige warmte van de Aarde is voor ongeveer de helft inderdaad nog de nagloed van de vorming van de planeet, toen de veelvuldige inval van kleinere brokstukken zoveel warmte genereerde dat de hele Aarde vloeibaar was.  Het kan inderdaad als merkwaardig overkomen dat nu meer dan 4,5 miljard jaren later die warmte nog niet helemaal verdwenen is.  Maar de 'wand' waardoor die energie naar buiten moet, is heel wat dikker (meer dan 6000 km) dan die van uw kachel, en het proces van warmtegeleiding verloopt vrij traag...

De andere helft van de inwendige warmte van de Aarde heeft wel een bron die vandaag nog werkt, namelijk de natuurlijke radio-activiteit van sommige elementen in de Aarde.  Vooral dan van elementen als thorium en uranium, die heel lange vervaltijden hebben, ook van de orde van miljarden jaren.  Als een element een halfwaardetijd van 4 miljard jaren heeft, betekent dit dat na 4 miljard jaar nog maar de helft van de energie vrijgekomen is, en er dus nog een andere helft beschikbaar is.

Bij de Zon is het enigszins anders.  De energiebron is er kernfusie, de omzetting van waterstof in helium.  En er is nog voldoende waterstof in het centrum van de Zon om ze nog miljarden jaren te laten 'branden'.  Wat ook anders is in de Zon, is het energietransport van binnen naar buiten.  Dat gebeurt in hoge mate door elektromagnetische straling.  Die komt er wat sneller door dan de warmtestraling binnen in de Aarde, maar het duurt toch van de orde van honderdduizenden jaren vooraleer energie opgewekt in het centrum van de Zon uiteindelijk het oppervlak bereikt.