Antwoord
Hoe hard iets aantrekt, hangt af van de massa en de afstand (wet van Newton). Als de Zon een zwart gat zou zijn met dezelfde massa (dan zou ze een straal van 3 km hebben), dan zou op de afstand waar wij ons bevinden de aantrekking precies dezelfde zijn als vandaag.
Het is dus niet zo dat alles uiteindelijk in een groot zwart gat moet terechtkomen. Wel is het waar dat eens je in een zwart gat verzeilt, er geen weg terug is. Anderzijds dijt het heelal uit, en daardoor wordt de gemiddelde aantrekkingskracht tussen sterrenstelsels steeds kleiner, of er nu zwarte gaten in zitten of niet.
In de limiet kan je je voorstellen dat alle sterren van een melkwegstelsel uiteindelijk opgegeten worden door het centrale zwarte gat. En dat botsingen tussen nabije stelsels uiteindelijk dus ook tot een groot gat zullen leiden. Maar je eindigt hoe dan ook met een heelal met vele onafhankelijke zwarte gaten, die door de expansie zover uiteen gedreven zijn dat ze elkaar nauwelijks voelen.
Zoals we het heelal vandaag zien, hebben we alle redenen om aan te nemen dat de expansie nooit zal stoppen, en dat er dus geen implosie en eventueel nieuwe oerknal komen.
Onafhankelijk van dat hele gedoe rond zwarte gaten is het inderdaad mogelijk dat onze oerknal gevolgd is na een eerdere implosie. Maar we kunnen dat niet checken vanuit hetgeen we nu zien. Eigenlijk is het dan ook geen voorwerp van wetenschap wat mij betreft.
Reacties op dit antwoord
Er zijn nog geen reacties op deze vraag.
Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.