Hallo,
Ik ben Thibault. In de natuur past een organisme zich altijd aan , aan zijn omgeving. Bijvoorbeeld wanneer er meer CO2 in de lucht is, zullen er meer algen zijn en minder andere organismen zoals vissen en omgekeerd; of wanneer er minder licht is wordt de occipitaalkwab van de mens groter maar de prefrontale cortex kleiner... Dus het ene gaat ten koste van het andere. Als je je in het universum begeeft, dan verzwakken je spieren, vermindert je fysieke kracht. Maar aan wat wordt dat dan gecompenseerd? Als je minder vat krijgt op iets fysieks, dan moet het lichaam toch een andere weg zien te vinden om daar wel invloed op te hebben? Dan zou je toch kunnen zeggen dat mentale kracht ervoor zorgt dat je toch een invloed krijgt?
Mentale kracht(telekinese, telepathie...): ofwel bestaat het, ofwel bestaat het niet, maar als mentale kracht de fysieke kracht compenseert in de ruimte, dan kan het kortweg niet bewezen worden, toch niet op aarde.
Dus mijn vraag is: aan wat wordt de fysieke kracht gecompenseerd?
Alvast bedankt.
Beste Thibault,
je stelt de vraag vanuit een fysisch oogpunt, hoewel de voorbeelden die je aanhaalt allemaal biologisch/chemisch te verklaren zijn.
Ik zal eerst een misvatting die blijkt uit je vraag de wereld uit helpen: er is geen enkele reden dat iets (zoals fysieke kracht) dat ontbreekt of ingeperkt wordt, gecompenseerd moet worden op de een of andere manier. De aanpassingen van organismen aan hun omgeving hebben meestal een puur chemische oorzaak. De algen in je voorbeeld groeien bvb. beter en sneller als er meer C02 in de omgeving is, en vissen (en andere dierlijke organismen) kunnen dan moeilijker overleven. Het andere voorbeeld dat je aanhaalt kan misschien best uitgelegd worden aan de hand van prikkels en stimulering: als je je spieren niet gebruikt, is je lichaam "slim" genoeg om hun groei te beperken (grote spieren verbruiken immers meer energie). Ik zeg "slim" omdat het eerder het ontbreken van een groeiprikkel is die zorgt dat er geen nieuw spierweefsel wordt aangemaakt, en het oude weefsel stilletjes aan verdwijnt en wordt afgebroken. Hoewel ik er niet 100% zeker van ben, lijkt me een soortgelijke uitleg voor de verschillende delen van de hersenen ook plausibel.
Een soort zal niet overleven als de omgeving te snel verandert, maar op (veel) langere termijn zullen inderdaad de meest aangepaste individuen een hogere overlevingskans hebben. Deze evolutie van een soort stamt niet af van een "compensatieprincipe", in tegendeel. Soorten of soortgenoten die niet voldoende aangepast zijn aan hun omgeving zullen op termijn uitsterven. En wat overblijft is enkel "beter" omdat die voldoende minder snel sterven.
De aanpassing van de mens aan relatief korte blootstelling aan gewichtsloosheid zal niet leiden tot een sterker ontwikkelde mentale kracht. Daarbij komt dat er (op Aarde of elders) geen wetenschappelijk bewijs is van telekinese, telepathie, of andere bovenmenselijke krachten. Gewichtsloosheid of andere omgevingsfactoren die de fysieke kracht van organismen beïnvloeden zullen er niet voor zorgen dat die opeens ontstaan uit het niets.
Het antwoord op je vraag is dus: nee. Als een astronaut een tijd in een gewichtsloze omgeving leeft zal die enkel een vermindering van fysieke kracht ondervinden. Er is geen enkele reden dat die op korte termijn wordt gecompenseerd voor de afbraak van zijn/haar spieren op een ander vlak (bvb. mentaal).
Er zijn nog geen reacties op deze vraag.
Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.
© 2008-2026
Ik heb een vraag wordt gecoördineerd door Eos wetenschap. Voor vragen over het platform kan je terecht bij ikhebeenvraag@eos.be
