Zou een geostationaire maan het leven op aarde erg beïnvloeden?

Antwoord

Dat is nu eens een existentiele vraag!

De trend van de getijdenwerking is dat een planeet-satelliet-systeem streeft naar een dergelijke configuratie.  De Maan kijkt al steeds met dezelfde kant naar ons, maar heeft het door haar kleinere massa nog niet voor mekaar gekregen dat wij dat ook naar haar doen.  En het zal haar ook niet lukken in de tijd die ze er nog voor heeft.  Dus kan ik er me vanaf maken met de stelling dat we er ons niets van hoeven aan te trekken.  Ik mag dus zeggen: dit is een academisch, dus irrelevant probleem  Maar ik zou een heel slechte academicus zijn wanneer ik zou stellen dat zogenaamd irrelevante problemen er niet toe doen. 

Het streven van een planeet-satelliet-systeem naar een 'geostationaire' configuratie gaat normaal gepaard met een vertraging van de rotatie van de objecten en een verwijdering van de onderlinge baan.  Dat is bij ons zeker gebeurd en gaat nog door.  Het betekent dus dat we vroeger dichter bij elkaar stonden.  Ik weet niet zoveel over de invloed van een schijnbaar grotere Volle Maan - met dus meer licht - op de psychologie van prehistorische micro-organismen, maar weet wel dat toen we dichter bij elkaar stonden de werking van de getijden sterker was.  En ook dat juist de manier waarop continenten en de zee - waarin het leven geboren is - met mekaar omgingen, er vroeger meer toe deed dan nu, en onze huidige omstandigheden bepaald heeft.  De rest is pure speculatie, zoals de uitgebreide litteratuur erover aangeeft.  En dus voer voor vele generaties academici.

Wat betreft het voorkomen van dergelijke perfect stationaire condities in het heelal.  Opdat ze zouden optreden, is het noodzakelijk dat beide lichamen elkaar op een gelijkaardige manier beinvloeden, dus van vergelijkbare massa's zijn.  En inderdaad, er zijn vele voorbeelden van sterren dicht bij elkaar die elkaar in de pas hebben doen lopen.  De wetten van de natuur schijnen dus te kloppen in de natuur.  En hun extrapolatie naar kleinere massa-verhoudingen zijn wellicht betrouwbaar, maar moeilijk te toetsen.  Vandaar dat ik ook op het laatste punt van uw vraag een ontwijkend antwoord moet geven zonder mij daarover te schamen.