Hoe komt het dat Amerikanen nasaal Engels spreken daar waar alle andere Engelstaligen dit - ondanks dialectverschillen - niet doen?

Antwoord

Het fenomeen dat u signaleert, valt wellicht bij vrouwen meer op omdat bij een hogere toonhoogte elementen gemakkelijker opvallen. Het is inderdaad zo dat het Amerikaans Engels (althans sommige varianten ervan) een sterkere "nasal twang" kennen dan dat in andere varianten van het Engels het geval is.

Het is niet zo dat dit een afwijking is die ooit door een individu geïntroduceerd werd en dan door de anderen werd geïmiteerd, zoals u zich afvraagt. De "nasal twang" is in de 17e eeuw meegebracht uit het (Britse) East Anglia door de eerste Engelstalige bewoners van New England.

In Groot-Brittannië kon deze variant zich niet doorzetten in de standaardtaal (het element is wel degelijk nog lokaal aanwezig in dat deel van het eiland). In wat later de Verenigde Staten werd, zette het zich wel door, zeker in de noordelijke strook en ook westwaarts vanuit Massachusetts.

In de zuidelijke delen van de VS valt ook nasaliteit (van een iets andere aard) vast te stellen: die valt dan weer terug te voeren op de overwegende immigratie vanuit een ander deel van het Engelse eiland, nl. eerder de streek van William Shakespeare, waardoor sommige taalkundigen stellen dat het Engels van de Amerikaanse staat Virginia en omstreken ons het beste idee geeft van hoe de uitspraak van Shakespeare moet hebben geklonken.

Zoals u kunt zien, is het dus zeker niet zo dat het Amerikaanse Engels gebreken zou vertonen of op de een of andere manier gedegenereerd zou zijn. Het is eerder zo dat het Amerikaanse Engels vormen bewaard heeft die in het land van oorsprong weg-geëvolueerd zijn.