Er is een theorie die zegt dat als elektrolyse van water gebeurt bij een bepaalde zaagtand-achtige pulserende hoge stroom (toenemend voltage, zeer laag ampèrage) de watermoleculen als het ware uitelkaar kunnen worden gewrikt. Dit proces zou meer energie opleveren dan het kost.
Zou deze theorie ondanks de Wet van Behoud van Energie toch kunnen kloppen omdat het bijvoorbeeld gebruik maakt van intermoleculaire eigenschappen waardoor er geen sprake meer zou zijn van een 'geïsoleerd systeem'?
Beste Bas,
Deze theorie is afkomstig van Stanley Meyer, die hiervoor veroordeeld werd als een fraudeur. Bovendien heeft tot op vandaag geen enkele wetenschapper de resultaten kunnen herhalen.
Wat wel al werd aangetoond, is dat elektrolyse van water soms beter lukt in een veld van microgolven, maar de verbetering is niet spectaculair.
Indien je ooit toch een systeem tegenkomt dat de wet van behoud van energie lijkt te doorbreken, is het inderdaad slim eens te kijken naar externe invloeden. Ik weet niet wat je precies bedoelt met 'intermoleculaire eigenschappen', maar energie kan van allerlei bronnen komen: de omgevingswarmte, licht, chemische energie (brandstoffen)... Bovendien verbruikt een microgolfoven zelf ook energie en gaat er bvb. energie verloren bij de omzetting van gelijkspanning naar wisselspanning.
Deze externe invloeden kunnen we echter handig gebruiken: licht en warmte van de zon kunnen benut worden om waterstof op een duurzame manier uit water te produceren.
Bedankt voor uw antwoord! Met 'intermoleculaire eigenschappen' bedoelde ik (bindings)energie in het watermolecuul zelf welke je als een 2e, apart geisoleerd systeem zou kunnen beschouwen. Hierdoor zou de wet van behoud van energie mogelijk niet doorbroken zijn.
Dat is een goede redenering, in dat geval beschouw je water als een soort brandstof die de energie levert om waterstof te produceren. De redenering klopt echter niet. Wat we hier doen is namelijk het omgekeerde: de bindingsenergie van water is laag, we steken er dus energie in om waterstof te produceren, een brandstof met hoge bindingsenergie. Wat jij voorstelt wordt wél toegepast in stoomreforming van methaan: daar wordt de chemische bindingsenergie van methaan gebruikt om waterstof te maken uit water. (Dit is geen duurzame methode, omdat methaan meestal afkomstig is van fossiele bronnen. Waterstofauto's zijn dus enkel duurzaam als de energiebron die gebruikt wordt om de waterstof te produceren hernieuwbaar is.)
Nogmaals mijn dank, zeer interessant!
Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.
© 2008-2025
Ik heb een vraag wordt gecoördineerd door Eos wetenschap. Voor vragen over het platform kan je terecht bij liam.verbinnen@eos.be
