Verdrag tegen klusterbommen in Dublin.

Antwoord

Beste Reinout,

Het opstellen van een verdrag is een diplomatieke evenwichtsoefening. Door de VS bij de onderhandelingen te betrekken probeert men hen alsnog te overhalen om aan te sluiten bij het verdrag. Bovendien is de VS een belangrijk land met veel invloed op andere landen in de wereld (via de NAVO, militaire aanwezigheid, ontwikkelingshulp, economische relaties,...) en door druk uit te oefenen op die landen kan de VS soms een plaatsje aan de onderhandelingstafel afdwingen. Op dezelfde manier kunnen ze soms ook landen overtuigen om bepaalde artikelen in verdragen op te nemen die gunstig zijn voor de VS, ook al is de VS geen partij bij dat verdrag. Bovendien lijkt een dergelijke bepaling nodig om nog samen met de VS op te kunnen treden in het kader van de NAVO,... (ook al worden in die concrete gezamenlijke opdrachten geen clusterbommen gebruikt,...).

Een verdrag is dus zelden de perfecte tekst en is meestal rijk aan achterpoortjes. Het is steeds een compromis, dat de staatshoofden en regeringsleiders in hun eigen land moeten kunnen gaan verdedigen en dat hun verhouding ten aanzien van andere landen bepaalt. Bovendien zijn de bepalingen vaak erg vaag, zodat elk land er nog in kan lezen wat men wil waardoor iedereen het idee heeft gelijk gehaald te hebben.

Het is spijtig dat er zo gemarchandeerd wordt over een dergelijk belangrijk probleem als clusterbommen, maar er is op die manier ongetwijfeld een belangrijk signaal gegeven. En dit kan er voor zorgen dat, ook in de VS, de geesten evolueren in de richting van een algemeen verbod. Een dergelijke positieve evolutie is er bvb. ook te merken met betrekking tot antipersoonsmijnen. Hetzelfde geldt voor het verdrag van Kyoto, waar de VS ook niet wilde ondertekenen, maar waar de geesten ondertussen wel gerijpt zijn om het in de toekomst wel te doen (bvb. Obama is daar voorstander van).