Maanden geleden verklaarde Nasa dat een van zijn ruimtetuigen de grens van ons zonnestelsel zou bereiken. Volgens mijn eigen berekeningen is de diameter van ons zonnestelsel veel groter dan zij denken en zal het nog zeer lang duren voor ze deze grens tegenkomen.
Er bestaat niet zoiets als een galactisch kadaster dat vastlegt waar een zonnestelsel eindigt en waar een nieuw begint, en hoeveel niemandsland er tussen beide is. De definitie van een 'grens' voor het zonnestelsel hangt er dus van af van hoe je het bekijkt.
Het is duidelijk - en wellicht verwijst u daarnaar - dat er nog objecten zijn die eerder tot ons zonnestelsel dan tot iets anders behoren en die nog veel verder zijn dan waar de Voyagers zich nu bevinden. De zogenaamde Oortwolk, een reservoir van kometen die gedurende de eerste fasen van het zonnestelsel tot ver weg zijn gekatapulteerd, zit tot 10 duizend astronomische eenheden ver, en zo ver zitten de Voyagers nog lang niet.
Wat hier eigenlijk bedoeld werd, is dat de Voyagers al op het punt gekomen zijn waar de zonnewind (een stroom van deeltjes uitgestoten door de Zon) het niet meer haalt tegen de galactische wind, de stroom van deeltjes die doorheen de melkweg fietsen. Het is dus de plaats waar de elektromagnetische invloed van de zon ophoudt betekenisvol te zijn, en waar men van dat standpunt gezien in de interstellaire ruimte terechtkomt.
Persoonlijk ben ik net als u geneigd om de grens van het zonnestelsel eerder met de Oortwolk te vereenzelvigen dan met de zogenaamde heliopauze.
Er zijn nog geen reacties op deze vraag.
Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.
© 2008-2026
Ik heb een vraag wordt gecoördineerd door Eos wetenschap. Voor vragen over het platform kan je terecht bij ikhebeenvraag@eos.be
