Waarom zou onze zon als zij is ineengeklapt tot een zwart gat meer aantrekking hebben op haar omgeving dan de zon bij haar huidige omvang?
Haar massa is nu toch even groot, zoniet groter dan wanneer zij instort? M.a.w.: waarom worden we nu niet door de zon ingezogen maar pas wanneer zij opmerkelijk dichter is?
Ook indien de zon plots zou veranderen in een zwart gat, met dezelfde massa als de zon nu heeft, zou de aarde doodgewoon in haar baan blijven draaien zoals ze dat nu doet. De gravitatieversnelling die zon op de aarde uitoefent is enkel functie van de massa van de zon en de afstand aarde-zon.
Indien de zon zou veranderen in een zwart gat zou de massa van de zon zich wel meer concentreren rond haar centrum, maar dat heeft geen effect op de zwaartekracht die de aarde ondervindt.
We worden er dus nu niet ingezogen, omdat we er ook niet zouden worden ingezogen moest het een zwart gat zijn.
Ik heb eigenlijk nog een andere vraag hier zijdelings mee verband houdend, kan het niet zijn dat bijvoorbeeld een sateliet bij haar omloop om de aarde een voorkeur heeft voor het naar de achterzijde van de aarde te vallen, i.p.v. de dichtsbijzijnde voorkant van de aarde ? dus juist naar de andere zijde te willen trekken dan waar de sateliet zich bevind ? bij het opschuiven ( sateliet ) van 1 meter naar links is dan de "achterzijde" van de aarde wederkerig 1 meter naar rechts opgeschoven, waardoor die sateliet daar weer heen wil vallen etc.
De baan van de satelliet wordt bepaald als ware al de massa van de aarde in één punt geconcentreerd. Het gevolg hiervan is een ellipsbaan, eventueel een cirkelbaan. Voor of achterkant spelen geen rol. Dit is in de veronderstelling dat de dichtheid van de aarde enkel afhangt van de afstand tot het centrum en niet van lengte- of breedteligging. Die aanname is zeker gerechtvaardigd. Bij de maan is dit niet helemaal het geval: de maan heeft "mascons". Dat zijn een aantal gebieden, slechts een paar 10-tallen km onder het oppervlak, waar de dichtheid groter is dan normaal. Wellicht zijn daar ooit eens zware meteorieten ingeslagen. De benaming "mascon" komt van "mass concentration". Als gevolg daarvan wordt de baan van een object in een baan rond de maan verstoord op een manier die weliswaar klein is, maar toch groot genoeg zodat het niet kan worden verwaarloosd.
Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.