Hoe komt het dat bij opkomend tij de zee toch stopt op het strand en niet verder gaat?

Antwoord

Het water stopt aan de hoogwaterlijn. Waar die precies ligt, hangt af van het getijdenamplitude; dit is het verschil tussen hoog en laag water. Voor de Belgische kust is dit bijna 5 m in het westen en ongeveer 4 m in het oosten. Hoe groter het getijdenamplitude, hoe breder het gebied tussen de hoog- en laagwaterlijn, dit noemt men het nat strand. Bij hevige storm zal het water echter verder komen omdat het dan opgestuwd wordt door de wind. Er is ook nog een verschil tussen hoog- en laagwater afhankelijk van springtij (grotere amplitude; bij volle en nieuwe maan) of doodtij (kleiner amplitude). Dan komt het water op het strand respectievelijk verder en minder ver. Toen men vroeger is beginnen huizen bouwen aan de kustlijn, kende men uiteraard het fenomeen van hoog en laag water. Men had er wel geen idee van dat dit helemaal niet veilig is. Men wist toen niet dat een kustlijn niet stabiel is. Bij hevige stormen wordt er altijd een stukje van het strand weggespoeld (geërodeerd) en wordt het zand naar de diepere zee getransporteerd. Dit heet kusterosie. Op de meeste plaatsen komt in de loop van de tijd dat zand terug naar het strand door de golven en wordt die erosie op natuurlijke wijze hersteld. Als er geen voldoende zand meer aanwezig is op de zeebodem gebeurt dit niet zodat het nat strand steeds smaller wordt en uiteindelijk helemaal kan verdwijnen. Daardoor heeft men zeedijken moeten bouwen op bepaalde plaatsen (bv. te Middelkerke).