Hoe ontstond het eerste zwarte gat?

Antwoord

1) Zwarte gaten kunnen ontstaan als eindproduct van zware sterren. Deze sterren eindigen hun "leven" door middel van een supernova explosie, waarbij ook een kleine kern overblijft als neutronenster, of in het uiterste geval, als zwart gat, indien de ster tot de allerzwaarste behoorde. Zo'n zwart gat kan inderdaad materie in de buurt aantrekken, bijvoorbeeld wanneer het in een dubbelster voorkomt en de andere ster uitzet n haar rode reuzenfase, waardoor materie van de andere ster in een schijf rond het zwarte gat spiraleert en deels in het zwarte gat terecht komt. Ook in het centrum van melkwegstelsel komen massieve zwart gaten voor.

2) Dan wat de 2de uitspraak betreft : "een zwart gat wordt een oerknal" : dat is er "ver over". Een zwart kan langzaam verdampen door Hawking straling, waarbij het materie verliest, en waarbij de temperatuur steeds verder oploopt. Dit proces eindigt wellicht in een explosie van gammastraling, dat is juist, maar dat is iets helemaal anders dan een oerknal.

3)  Kwatunmechanisch kan er inderdaad spontaan materie ontstaan uit straling en omgekeerd, maar dat is zeker niet beperkt tot zwarte gaten. Een gammafoton dat onze atmosfeer binnendringt (u weet, een gammafoton heeft een enorme enerie) gaat interageren met deetljes in de atmosfeer, waarbij een ganse van elementaire deeltjes, dus echte materie, wordt gecreeerd. Dit proces herhaalt zich als een waterval naar beneden toe, en de restanten kunnen op grondniveau met speciale gammatelescopen worden waargenomen. Omgekeerd kunnen een deeltje en een antideetltje elkaar anihileren, in dus materie omzetten in energie in de vorm van straling. Ook dit wordt effectief waargenomen, los van zwarte gaten.

Tenslotte het verhaal van meerdere parallelle universa : kort en bondig, daar is momenteel geen enkele aanwijzgin voor dat dit bestaat. Het is misschien theoretisch mogelijk, of beter gezegd, theoretisch niet in tegenspraak met de modellen, maar dan is nog geen enkele garantie dat het ook optreedt in de realiteit. Vergelijk het met de bekende wormgaten : deze zijn niet in tegenspraak met de huidige relativistische modellen, maar dat wil nog niet zeggen dat ze ook niet in tegenspraak zijn met de realiteit : bestaan zerecht ? Kunnen ze echt bestaan ? Zo ja, voor hoelang zijn ze stabiel ? Verdwijnen ze misschien na een fractie van een microseconde ? Kan er effectief materie door tunnelen ? Kunnen we ze zelf maken, waar en wanneer we maar willen ? ..... allemaal wel in de science fiction literatuur, maar in de wetenschap ? Hetzelfde geldt voor een multiversum.
Een model is steeds een idealisering van de realiteit, en ook voor de relativiteitstheorie geldt dit. We kunnen er nooit zeker van zijn dat een model de realiteit voor de volle 100 procent correct kan beschrijven. In populair wetenschappelijke literatuur en tv-programmas besteedt men dikwijls een onredelijk grote aandacht aan dergelijke ideeën.
Het is ook gevaarlijk met kansen om te springen als deze ontstaan uit redenering waarin iets onmogelijks tijdens een oneindig lange tijd wordt bestudeerd. In de wiskunde stem dit overeen met een product van  nul x oneindig, en dit noemt men daar een onbepaaldheid. Het kan eigenlijk om het even wat zijn.