Beste Anna,
Bedankt voor je leuke vraag. Een baby kan zelf nog niet praten met woorden, maar dat wil niet zeggen dat je tegen een baby niet moet praten. Een baby hoort je wel praten, maar verstaat het nog niet. Hij leert wel geleidelijk aan de betekenis van de woorden te begrijpen. Zo zal een baby bijvoorbeeld wenen als hij honger heeft omdat hij het nog niet kan zeggen in woorden (dus op een non-verbale manier) . Maar doordat de mama of papa telkens tegen hem zeggen 'oh lieve schat, ben je verdrietig, je hebt zeker honger?', leert het kind geleidelijk aan begrijpen waarom hij weent, en later zal hij zelf kunnen zeggen 'Mama, ik wil iets eten want ik heb honger'.
De baby kan voor het eerst een woordje zeggen wanneer hij ongeveer één jaar oud is, en dat is meestal 'mama' en 'papa'. Het gaat meestal om woorden die vaak gebruikt worden zoals mama, papa, namen van dieren of klanken zoals dada of tuut-tuut. De baby kan daarna met woordjes iets in de omgeving aanduiden zoals bijv. "mama, bal". Dit is de fase van de “eenwoordzinnen”. Vanaf de eerste woordjes zal het kind veel plezier hebben in het leren praten, zeker als zijn ouders en familie de eerste woordjes met veel plezier beantwoorden zoals "goed zo, dat heb je goed gezien dat daar een bal ligt, kom hier dat ik je een dikke zoen geef". Hoewel het in het begin nog niet altijd duidelijk is wat het kind zegt, is het heel belangrijk samen met het kind te oefenen, zodat hij het beter en beter kan leren. Door het kind naar jou te laten luisteren en te laten antwoorden wanneer je iets vraagt, of door te luisteren naar wat hij wil zeggen, ontdekt het kind de basis van communicatie (praten met elkaar).
Zo, hopelijk begrijp je er nu iets meer van,
Sara Casalin
/ /
Er zijn nog geen reacties op deze vraag.
Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.