Het heelal is tot nu toe onbegrensd. We weten niet waar het eindigt. Volgens de wetenschap dijt het heelal nog steeds uit. Maar wat als je omgekeerd denkt, dan kan je toch ook onbegrensd verkleinen?
Wanneer je met microscopen naar piepkleine 'dingen' kijkt, kan je toch op zich steeds verder en verder gaan? Er bestaat toch niets dat 'het kleinste' is? Want dat 'kleinste' zal op zijn beurt toch ook weer uit bepaalde onderdelen bestaan, en die onderdelen ook, enz... Of heb ik het verkeerd voor?
Het is inderdaad zo dat de geschiedenis van de fysica steeds kleinere deeltjes heeft gevonden: moleculen bestaan uit atomen, die bestaan uit kernen en elektronen; de kernen bestaan dan weer uit protonen en neutronen, die op hun beurt bestaan uit quarks en gluonen. Het beste wat we thans hebben voor een echt elementair deeltje, zonder afmetingen of substructuur, is een elektron.
Een gangbare theorie om echt elementaire deeltjes beschrijven, is dat het geen puntvormige objecten zijn, maar kleine snaartjes, met uitbreiding in verschillende dimensies. De meest consistente vorm van de theorie stelt dat er eigenlijk elf dimensies moeten zijn, daar waar we toch maar drie ruimtelijke dimensies zien.
Zal dat het laatste woord zijn? Of blijft de materie zich gedragen als een russische pop, met altijd nog iets kleiners erin? We weten het niet zo goed. En misschien kunnen we het nooit echt aantonen. Want het probleem is dat je om steeds dieper te kijken, steeds meer energie nodig hebt, en we zitten al dicht bij de experimentele limiet.
Er zijn nog geen reacties op deze vraag.
Enkel de vraagsteller en de wetenschapper kunnen reageren op een antwoord.