De kip zoals wij die kennen is afkomstig van het boshoen, een in het wild levende hoenderachtige die nu nog voorkomt in India en Zuid-Oost Azie. Die wilde boshoen is kleiner,  kan goed vliegen en snel lopen, en verschuilt zich makkelijk in de struiken of bomen om aan roofdieren te ontsnappen. Eeuwenlang hebben mensen kippen gekweekt en door steeds de dikste exemplaren te kruisen, is de kip geworden wat het is: een dikke vogel met veel vlees. Overigens bestaan er kippenrassen (zoals het Engelse ras) die nog steeds klein zijn en goed kunnen vliegen, tenzij ze worden gekortwiekt natuurlijk. Ze kunnen gemakkelijk in een boom gaan slapen en ontsnappen zo aan roofdieren zoals de vos.

Het schaap is op dezelfde manier gekweekt door onze voorouders vanuit wilde schapen. Er bestaan nu ook nog wilde soorten, zoals de moeflon. De moeflon is een bergschaap dat snel loopt en zeer behendig op rotswanden klautert. Roofdieren kunnen het zeer moeilijk te pakken krijgen. Ook hier heeft eeuwenlang kruisen ertoe geleid dat de tamme schapen dikker zijn geworden en meer wol dragen omdat de mens hierin altijd geinteresseerd was.

Dat het tamme schaap en de huiskip niet uitgestorven zijn, is precies te danken aan de mens die altijd voor deze "gedomesticeerde" dieren heeft gezorgd. Zonder de mens, zouden de tamme schapen of kippen wellicht niet overleven in het bijzijn van roofdieren. 

Overigens is het evolutiemechanisme hetzelfde: voor de wilde soorten is het natuurlijke selectie die leidt tot het overleven van de snellere dieren; voor de gedomesticeerde soorten is het kunstmatige selectie (door de mens) die leidt tot soorten met welbepaalde eigenschappen (veel vlees bvb).